Promienia padające na termometry w poszczególnych barwach
wskazywały temperatury wyższe niż temperatura otoczenia. Herschel zwrócił uwagę
na termometry umieszczone poza widmem widzialnym, które wskazywały większa
temperaturę niż termometry umieszczone w kolejnych zakresach widma. Wniosek
jaki wysunął Herschel był następujący: „granice
widma promieniowania słonecznego nie pokrywają się z granicami widzialnymi oraz
że obszar czerwieni bezpośrednio się łączy z obszarem promieniowania
niewidzianego „. Nowy obszar widma promieniowania Herschel nazwał „niewidzialnym widmem termometrycznym”.
Zintensyfikowanie badań promieniowania podczerwonego nastąpiło w czasie I Wojny
Światowej. W tamtym okresie zaczęto stosować urządzenia podczerwieni m.in. do
wykrywania samolotów z odległości 1,5
km. Urządzenia te zbudowane były w oparciu o rożnego rodzaju bolometry.
Historia termowizji
Odkrycia zjawiska podczerwieni dokonał
William Herschel (1738-1822) podczas doskonalenia obiektywu teleskopu
astronomicznego do obserwacji astronomicznych. Herschel szukał filtru
optycznego, który ograniczy jaskrawość obrazu słońca w teleskopie. Testując
jasność promieni słonecznych przepuszczonych przez różne próbki kolorowego
szkła zauważył ciekawe zjawisko. Niektóre próbki przepuszczały niewielką ilość
słonecznego ciepła, natomiast inne tak dużo, że obserwowanie przez nie słońca
groziło uszkodzeniem wzroku. Herschel przeprowadził eksperyment dokładnie taki
sam jak Izac Newton (badał rozkład temperatur widma a nie kolorów w widmie
słonecznym). Przepuścił promienie słoneczne przez pryzmat i badał działanie
cieplne promieniowania przypadającego na poszczególne barwy widma promieni
słońca umieszczając termometry dla kolejnych
barw widma promieniowania słonecznego
.